Wstępne badanie ritonawiru, inhibitora proteazy HIV-1, w leczeniu zakażeń wirusem HIV-1 czesc 4

Podobnie, oznaczenia powierzchni pod krzywą dla czasu i stężenia rytonawiru były konsekwentnie niższe w drugim badaniu we wszystkich czterech podgrupach leczenia, chociaż różnice nie były statystycznie istotne. Odpowiedź przeciwwirusowa
Rysunek 1. Ryc. 1. Wpływ leczenia ritonawirem na wiremię plazmową i liczbę komórek CD4. Średnie (. SD) zmiany w czasie w liczbie dzienników kopii RNA HIV-1 w osoczu pacjentów otrzymujących rytonawir lub placebo są pokazane dla 4-tygodniowej fazy dawkowania (panel A), cała 12-tygodniowa próba (Panel B) oraz w okresie 12 tygodni w podgrupie 20 pacjentów badanych w teście z czułym DNA o rozgałęzionym łańcuchu (panel C). Panel D pokazuje zmiany w liczbie komórek CD4 i poziomy wiremii w osoczu u dwóch pacjentów leczonych 1200 mg rytonawiru na dobę. Skrót tid oznacza trzy razy dziennie, a qid oznacza cztery razy dziennie.
Figura 1A podsumowuje średnie zmiany w miano wirusa osocza u leczonych pacjentów i biorców placebo podczas fazy dawkowania. Statystycznie istotne zmniejszenie wiremii osocza (P <0,001) stwierdzono we wszystkich czterech podgrupach leczenia (otrzymujących od 600 do 1200 mg na dobę), podczas gdy nie zaobserwowano znaczących zmian u biorców placebo. Maksymalny efekt antywirusowy polegający na spadku o 0,86 do 1,18 log na mililitr stężenia wirusowego RNA w osoczu obserwowano do 15 dnia. W ciągu czterech tygodni u pacjentów leczonych rytonawirem obserwowano średnio zmniejszenie wiremii osocza o 0,83 loga. , podczas gdy średnie miano wirusa pozostało zasadniczo niezmienione w grupie placebo.
Odpowiedzi wirusologiczne u wszystkich pacjentów leczonych rytonawirem podczas okresu 12-tygodniowego pokazano na rycinie 1B. W tej analizie połączono dane dotyczące pacjentów początkowo przypisanych przyjmowaniu rytonawiru oraz dane z 8-tygodniowego leczenia rytonawirem u pacjentów przypisanych do grupy otrzymującej placebo. Ponownie, średnia szczytowa aktywność przeciwwirusowa polegająca na zmniejszeniu stężenia wirusowego RNA o około 1.0 log w osoczu była obserwowana we wszystkich grupach terapeutycznych po dwóch tygodniach terapii. Następnie obciążenie wirusem stale wzrastało w każdej grupie. Jednak po 12 tygodniach utrzymywało się stałe obniżenie miana wirusa o 0,50 log na wszystkich poziomach dawek.
Biorąc pod uwagę, że 38 procent pacjentów, którzy ukończyli 12-tygodniową terapię rytonawirem, miało miano wirusa w osoczu poniżej dolnej granicy wykrywalności standardowego testu DNA z rozgałęzionym łańcuchem (dane nie przedstawione), działanie przeciwwirusowe przedstawione na Figurze 1B wyraźnie niedoszacowało rzeczywistej aktywności leku. Aby rozwiązać ten problem, próbki osocza z podgrupy 20 pacjentów leczonych w Aaron Diamond AIDS Research Center analizowano dalej za pomocą czułego testu, którego granica wykrywalności wynosiła 400 kopii RNA HIV-1 na mililitr. Wyniki, podsumowane na ryc. 1C, pokazują, że maksymalne zmniejszenie wiremii w osoczu o około 1,7 log zostało osiągnięte w ciągu dwóch do trzech tygodni. Biorąc pod uwagę trwałość odpowiedzi antywirusowej, grupa otrzymująca 600 mg rytonawiru dziennie znalazła się najbiedniej, przy czym tylko jeden z siedmiu pacjentów utrzymywał redukcję RNA HIV-1 w osoczu o ponad 0,5 log, podczas gdy czterech z pięciu pacjentów otrzymujących 900 mg leku codziennie utrzymywały odpowiedzi na tym poziomie
[patrz też: epithelioma basocellulare, węzły chłonne szyi rysunek, ncm rejestracja internetowa ]