Wstępne badanie ritonawiru, inhibitora proteazy HIV-1, w leczeniu zakażeń wirusem HIV-1 cd

Dwóch pacjentów, którzy początkowo otrzymywali placebo, zostało wycofanych z badania w dniach 29 i 35 z powodu zakażeń międzybiegowych. Ostatecznie jeden pacjent wycofał się w 14 dniu terapii z powodu ostrego zaburzenia lękowego. Bezpieczeństwo i tolerancja
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane u badanych pacjentów. Zdarzenia niepożądane podczas fazy kontrolowanej placebo oraz ośmiotygodniowa faza wydłużania są zestawione w Tabeli 2. W fazie dawkowania biegunka i ból głowy były najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi zgłaszanymi przez pacjentów otrzymujących placebo lub rytonawir. Zmienione odczucia smakowe, obwodowa parestezja i obwodowa parestezja były częstsze wśród badanych – odbiorców leków. Podczas 8-tygodniowej fazy przedłużenia prawie wszyscy pacjenci zgłaszali zdarzenia niepożądane. Najczęściej występowała biegunka, następnie mdłości, bóle głowy i osłabienie. Parestezje okołoobjawowe zgłaszano częściej w grupie 2 niż w grupie 1, szczególnie u pacjentów otrzymujących dawkę 1200 mg na dobę rytonawiru. Te objawy niepożądane były na ogół niewielkie i odwracalne.
Podczas fazy dawkowania podawanie rytonawiru było związane z co najmniej dwukrotnym zwiększeniem stężenia triglicerydów w surowicy u 25 pacjentów, w porównaniu z 4 pacjentami otrzymującymi placebo, którzy mieli takie podwyższenie. Siedmiu biorców leku miało stężenia triglicerydów przekraczające 1000 mg na decylitr (11,3 mmol na litr), ale nie zgłaszano klinicznych skutków hipertrójglicerydemii. Podwojenie stężeń aminotransferaz w surowicy było równie częste zarówno w grupie rytonawiru, jak i placebo. Podwojenie lub nawet większy wzrost stężenia .-glutamylotransferazy w surowicy obserwowano u 10 pacjentów leczonych lekiem, w porównaniu z żadnym z pacjentów w grupie placebo. Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych o czynnik większy niż 5 wystąpiło u tylko jednego pacjenta, który przyjmował codziennie 1200 mg rytonawiru. Ani pacjenci leczeni, ani otrzymujący placebo nie wykazywali znaczącego zmniejszenia całkowitej liczby białych krwinek, stężenia hemoglobiny lub liczby płytek krwi.
W sumie troje pacjentów wycofało się z badania dobrowolnie z powodu zdarzeń niepożądanych, które wydawały się wynikać bezpośrednio z leczenia rytonawirem. Jeden z nich przerwał leczenie z powodu nudności i bólu brzucha, a pozostała dwójka wycofała się z powodu zawrotów głowy, nudności i obustronnej parestezji.
Farmakokinetyka
Tabela 3. Tabela 3. Pomiary ritonawiru otrzymanego w dwóch badaniach farmakokinetycznych przeprowadzonych w dniach 4 i 11 oraz dniach 22 i 29 czterotygodniowego okresu dawkowania. Wyniki dwóch badań farmakokinetycznych przedstawiono w Tabeli 3. Maksymalne stężenie rytonawiru w surowicy osiągnięto w ciągu dwóch do czterech godzin od podania dawki i nie różniło się znacząco pomiędzy pierwszym i drugim badaniem. Maksymalne stężenie przy wszystkich poziomach dawek przekraczało 2,1 mg na mililitr, przy czym przewidywane stężenie to 95% przy uwzględnieniu wiązania rytonawiru z białkami osocza .4,11,14 Jednak najniższe stężenia rytonawiru zmierzone na końcu drugie badanie u pacjentów z grupy nieznacznie spadło poniżej tego poziomu
[podobne: przeglądarka skierowań sanatoryjnych, meblotex, podwyższone bazofile ]

Wstępne badanie ritonawiru, inhibitora proteazy HIV-1, w leczeniu zakażeń wirusem HIV-1 cd

Dwóch pacjentów, którzy początkowo otrzymywali placebo, zostało wycofanych z badania w dniach 29 i 35 z powodu zakażeń międzybiegowych. Ostatecznie jeden pacjent wycofał się w 14 dniu terapii z powodu ostrego zaburzenia lękowego. Bezpieczeństwo i tolerancja
Tabela 2. Tabela 2. Zdarzenia niepożądane u badanych pacjentów. (more…)