Uniwersalizm, responsywność, zrównoważony rozwój – regulacja francuskiego systemu opieki zdrowotnej ad

Niezależni praktykujący, opłacani według stawki za usługę, mają niewielką motywację do angażowania się w koordynację, wymianę danych i tym podobne. Nadal opłacane są bezpośrednio przez pacjentów, którzy są następnie refundowani przez ubezpieczenie. Ustawa uchwalona w grudniu 2015 r. Będzie wymagać od lekarzy akceptacji płatności przez stronę trzecią, ale prawo to sprzeciwia się większość lekarzy – zwłaszcza prywatni specjaliści, z których wielu ma prawo pobierać wyższe opłaty niż oficjalna stawka ubezpieczenia. Co więcej, niezależni lekarze mogą tworzyć praktyki tam, gdzie chcą, bez żadnych zobowiązań dotyczących rozmieszczenia geograficznego, godzin otwarcia ani zdrowia populacji. Niekompletny zwrot kosztów, wymóg zapłaty z góry i nierówny podział opieki ambulatoryjnej to główne przeszkody w równym dostępie. Publiczne szpitale są uniwersalnym punktem wejścia, zarówno dla ubogich populacji, które korzystają z usług ratunkowych, aby uniknąć ograniczeń finansowych sektora ambulatoryjnego i dla wysoko wyspecjalizowanych konsultacji, które nie wymagają skierowania, gdy są podawane w szpitalach publicznych. Szpitale regionalne, dostępne na tych samych warunkach, co inne publiczne szpitale, zatrudniają najlepszych lekarzy we Francji. W ciągu ostatnich 20 lat przeprowadzono wiele reform wprowadzających inne podejścia, takie jak finansowanie szpitali oparte na działaniach, wytyczne dotyczące najlepszych praktyk, redukcja liczby studentów medycyny, wprowadzenie stawek płatności ryczałtowych, zmiany stawek refundacji leków i usuwanie leków z listy refundowanych leków. Ponieważ lekarze przepisują swobodnie, apteki otrzymały odpowiednie i finansowe zachęty do zastąpienia przepisanych markowych produktów lekami generycznymi.
Kolejnym ważnym krokiem było wprowadzenie przejścia w 2004 r. Do tego czasu pacjenci mogli zasięgnąć opinii tak wielu lekarzy, jak chcieli, z bezpośrednim dostępem do specjalistów. Teraz muszą wyznaczyć lekarza kierującego (zwykle, ale nie zawsze, lekarza rodzinnego). Pacjenci mogą nadal szukać opieki bezpośrednio od innych lekarzy, ale w przypadku braku skierowania są oni refundowani po niższej stawce. Ograniczony budżet na ochronę zdrowia, wprowadzony w 1997 r., Wreszcie zaczął obowiązywać w 2010 r. Uzasadnieniem tych środków jest ściślejsza regulacja opieki opłacanej przez ubezpieczenie publiczne i przeniesienie niektórych wydatków na prywatne ubezpieczenie.
Aby zapewnić powszechny dostęp i lepszą koordynację zasobów opieki zdrowotnej, ograniczaniu kosztów towarzyszyły dwie ważne innowacje instytucjonalne. Po pierwsze, francuska sieć bezpieczeństwa medycznego została zreformowana w 2000 r .: program pomocy medycznej dla ubogich, w którym dostęp i korzyści różniły się w zależności od lokalizacji, został zniesiony i zastąpiony jednolitym krajowym powszechnym ubezpieczeniem medycznym . 4 System ten zapewnia bezpłatną rejestrację w obu ustawowe ubezpieczenie zdrowotne i uzupełniający plan ubezpieczenia dla wszystkich rezydentów o dochodach poniżej pewnego progu, którzy otrzymują bezpłatną opiekę. Osoby o przychodach do prawie 30% powyżej progu otrzymują kupon, który pomoże im kupić prywatne ubezpieczenie uzupełniające. Około 11% populacji korzysta z tych programów.
Mimo że system został utworzony dzięki środkom z rządowych i publicznych ubezpieczeń zdrowotnych, przy niewielkim dobrowolnym wkładzie ze strony uzupełniających ubezpieczycieli zdrowotnych, jest on teraz finansowany w całości z podatku nakładanego na uzupełniających ubezpieczycieli zdrowotnych.
[więcej w: nfz szczecin sanatorium kolejka, ginekolog na nfz poznań, endometrioza na jelitach ]