Metody leków moczopędnych

Zależnie od rodzaj u choroby ucieka się do różnych metod leków moczopędnych. 1. Obfity dowóz płynów Obfity dowóz płynów jako metoda moczopędna jest wskazany: 1) w przewlekłym rozlanym zapaleniu kłębków nerkowych w początkowym jego okresie, jeżeli czynność serca jest sprawna i nie ma obrzęków; 2) w stwardnieniu nerek złośliwym w tych samych warunkach; 3) w mocznicy prawdziwej oraz w okresie jej zwiastunów; 4) w kamicy nerkowej i pęcherza moczowego; 5) w nieżytach dróg moczowych. W chorobach przebiegających z równoczesnym przerostem mięśnia sercowego poleca się picie częste, lecz niewielkimi porcjami na raz. Prócz wody, lekkiej herbaty i soków owocowych szczególnie duże wydzielanie moczu wywołuje truskawiecka woda mineralna Naftusia, którą polecał w chorobach narządu moczowego, zwłaszcza w kamicy nerkowej i pęcherza moczowego oraz w nieżytach dróg moczowych już Rydygier. Continue reading “Metody leków moczopędnych”

LECZENIE MOCZOPĘDNE (METHODUS MEDENDI DIURETICUS)

Prócz uregulowania stolców należy dążyć do usunięcia chorób organicznych przewodu pokarmowego. Wymiotów ani biegunek powstających na tle mocznicy nie wolno wstrzymywać przetworami makowca ani innymi lekami, natomiast zwalcza się je leczeniem dążącym do usunięcia zatrzymania w ustroju związków azotowych. Zwalcza się także gnicie w jelitach przez stosowanie węgla (carbo animalis) po łyżeczce herbacianej do 3 razy dziennie, enteroaktyny (enteraktin) po 0,5 3 razy dziennie itd. By wzmóc czynność odtruwającą wątroby, poleca się spożywanie Wątroby surowej w Ilości 20 dekagramów dziennie lub wstrzykiwania podskórne przetworów wątroby. Wątrobę surową podaję w ten sposób, że przepuszczam ją przez maszynkę, zbierając nie tylko miąższ, ale i sok; przyrządzoną tak miazgę nakłada się łyżeczką na kawałek płaskiego opłatka, zmoczonego przedtem w wodzie, zawijając jednocześnie jego brzegi tak, aby miazga całkowicie znajdowała się wewnątrz opłatka. Continue reading “LECZENIE MOCZOPĘDNE (METHODUS MEDENDI DIURETICUS)”

Leki rozwalniające solne

Nie bez znaczenia w chorobach nerek jest także i to, że wątroba bierze czynny udział w gospodarce wodnej ustroju (Emil Apfelbaum, Jochnoeds i inni), która u chorych na nerki bywa często zakłócona. Doniosłą rolę odgrywa wątroba także w krążeniu chlorku sodowego ustroju. Prawie wszystek chlorek sodu po wessaniu w jelitach dostaje się do wątroby a z niej wydziela się z żółcią do dwunastnicy. W ten sposób zapobiega nagromadzaniu się dużej ilości chlorków w ogólnym krążeniu i zabezpiecza od nich komórki ustrojowe. Zjawisko to jest biochemiczne, ponieważ ilość odsetkowa chlorku sodu w żółci jest wyższa niż w osoczu krwi (Kazimierz Rzetkouislci), Przytoczone fakty dowodzą, że stan przewodu pokarmowego ma duże znaczenie w chorobach nerek, oraz nasuwają na myśl możliwość wyzyskania narządu trawiennego do ulżenia pracy. Continue reading “Leki rozwalniające solne”

Odciążenie nerek przez przewód pokarmowy

Czysty sok żołądkowy, uzyskany przez podskórne wstrzyknięcie histaminy, zawiera u osób zdrowych nieco mniej azotu niebiałkowego niż krew. Ilość ta wzrasta w chorobach nerek w okresie lekkiej ich niewydolności równolegle do wzrostu w krwi, a w ciężkiej niewydolności może nawet być większa niż w krwi. Ilość mocznika w wymiocinach w toku mocznicy prawdziwej może dochodzić do 1,8% a w stolcach do 1,92%, pomimo że pokarm, spożywany przez takich chorych, zawiera bardzo mało białka. Wszystko to świadczy o zastępczym wydalaniu azotu niebiałkowego do przewodu pokarmowego (Fliederbaum i Piomkouma). Stężenie mocznika i azotu niebiałkowego w zawartości dwunastniczej, pobranej na czczo (Seweryn Cutronbera), przewyższa w azocicy przeszło czterokrotnie ich stężenie u ludzi zdrowych, ilość zaś tych związków, wydalona do dwunastnicy przez dobę, jest prawie 5 razy większa niż u osób zdrowych i stanowi znaczną część wydalanego przez ustrój mocznika i w ogóle azotu niebiałkowego. Continue reading “Odciążenie nerek przez przewód pokarmowy”

Mocznik (Urea)

Mocznik jest fizjologicznym środkiem moczopędnym. Jego działanie polega na zwiększaniu współczynnika osmotycznego i osłabieniu własności chłonnych nabłonka cewek moczowych, jest zatem pozanerkowe i równocześnie nerkowe (Wacław Sobierasislci), Spostrzeżenia kliniczne dowodzą skuteczności mocznika: 1) w przewlekłej rozlanej nerczycy; mocznik nie tylko zwiększa ilość moczu, ale także obniża białkomocz; 2) w obrzękach przekrwiennych, powstających w niewydolności krążenia w toku stwardnienia nerek łagodnego; 3) w obrzękach początkowego okresu rozlanej nerczycy, powikłanej zapaleniem kłębków. Mocznik jest przeciwwskazany w ostrym rozlanym zapaleniu kłębków nerkowych, w zaostrzeniu przewlekłego rozlanego ich zapalenia i w przewlekłym zapaleniu kłębków w okresie znacznego zatrzymania wytworów przemiany materii azotowej. Mocznik (urea purissima) podaje się zwykle przez kilka dni z rzędu, mianowicie raz dziennie w dawce 20,0-30,0 w ochłodzonej lodem kawie lub w szklance wody z dodaniem paru łyżek stołowych soku malinowego. Działanie moczopędne rozpoczyna się zazwyczaj w kilka godzin po zażyciu mocznika, osiąga szczyt na 2-3 dzień i znika w 24-28 godzin po odstawieniu leku. Continue reading “Mocznik (Urea)”

Leki rtęciowe (Remedia mercurialia)

Leki rtęciowe jako środek moczopędny stosował już Paracsus. Obecnie stosuje się je w chorobach narządu moczowego dla zwalczania obrzęków powstających : 1) wskutek niewydolności krążenia, więc w biernym przekrwieniu nerek; 2) w stwardnieniu nerek łagodnym; 3) w przewlekłej rozlanej nerczycy; 4) w kile nerek: 5) we wczesnym okresie zarówno przewlekłego rozlanego zapalenia kłębków nerkowych, jak i złośliwego stwardnienia nerek. W ostrym rozlanym zapaleniu kłębków, w zaostrzeniach przewlekłego rozlanego ich zapalenia, we wtórnej marskości nerek i w późniejszych okresach złośliwego stwardnienia nerek, gdy wydalanie wytworów azotowej przemiany materii jest już poważnie zakłócone, leki rtęciowe, są, przeciwwskazane. Leki rtęciowe stosuje się w postaci dehydrytu u (dehydrit), neptalu (neptal) , nołurytu i in. domięśniowo lub dożylnie. Continue reading “Leki rtęciowe (Remedia mercurialia)”

Związki purynowe

Stosując leki moczopędne należy mieć na względzie, że nerki chorobowo zmienione są bardzo wrażliwe na różne bodźce i łatwo się nużą. Objawia się to tym, że po kilkudniowym skutecznym działaniu leku moczopędnego wydzielanie moczu nieraz obniża się pomimo dalszego stosowania leku, nawet w dawce większej. Czynność nerek pogarsza się tym szybciej, im większa jest pierwotna dawka leku. Z odstawieniem leku ilość dobowa moczu zaczyna znowu wzrastać i może utrzymywać się na wyższym poziomie przez czas dłuższy. Toteż stosując leki moczopędne należy rozpoczynać od dawek małych i często robić przerwy.
Związki purynowe Do leków moczopędnych, często stosowanych w chorobach narządu moczowego, należą przede wszystkim związki purynowe z kofeiną na czele. Continue reading “Związki purynowe”

Przeciwwskazania do stosowania soli potasowych

Przeciwwskazania do stosowania soli potasowych stanowią fosfaturia i odczyn zasadowy świeżo oddanego moczu. Sole wapnia zwiększają nie tylko dobową ilość moczu, ale także wydalanie z moczem mocznika i chlorków oraz obniżają białkomocz. Zda- niem jednych (Józef Latkowski) działanie ich polega na uszczelnianiu ścian naczyń; według innych, na odpęcznianiu koloidów (Wacław Sobiemiński) lub na wiązaniu sodu przez chlor soli wapniowej i wydalaniu wody razem z wytworzonym chlorkiem sodu. Haldane zaś utrzymuje, że z chlorku wapnia wchłania się tylko jon chloru, natomiast kation Ca strąca się w jelitach jako nierozpuszczalny węglan; według wzoru: CaCl2 -I- 2 NaHCOg = CaCOg + 2 NaCI + H20 + CO2 Wessany jon chloru zakwasza ustrój, w następstwie czego wydzielanie moczu wzrasta. Dla uzyskania obfitego moczenia podaje się chlorek wapnia w dużych dawkach, mianowicie od 10 do 20 g na dobę w 15-20ro roztworze wodnym. Continue reading “Przeciwwskazania do stosowania soli potasowych”

Sole potasu, wapnia i amonu

Najczęściej stosuje się będźwinian sodu kofeiny (cofieinum natriobenzoicum) w dawce 0,2-0,25 3 razy dziennie, teobrominę (theobrominum purum) w dawce 0,3 3 razy dziennie, salicylan sodu teobrominy (theobrominum natriosalicylicum) w dawce 0,3-0,5 3 razy dziennie, euilinę (euphyllinum) lub geofilinę (geophyllinum) dożylnie w dawce 0,24 w 10 – 11 20% cukru gronowego lub w czopkach a 0,36 i octan sodowy teocyny (theocimum natrioaceticum) w dawce 0,3 3 razy dziennie. Szczególnie obfite wydzielanie moczu uzyskuje się po geofilinie, skojarzonej z dwuwęglanem sodu (natrium bicarbonicum), a po innych związkach purynowych, gdy je kojarzy się z chlorkiem amonu. Zażywaj ąc purynowe leki moczopędne nie powinni chorzy spożywać równocześnie owoców, soków owocowych, ani kwasów, by uniknąć Pl)- wstawania połączeń nierozpuszczalnych w przewodzie pokarmowym.
Sole potasu, wapnia i amonu Sole potasu, wapnia i amonu stosuje się dla zwalczania obrzęków: 1) w przewlekłej rozlanej nerczycy; 2) w stwardnieniu nerek; 3) w ostrym i przewlekłym rozlanym zapaleniu kłębków nerkowych; 4) w biernym przekrwieniu nerek. Sole potasu zmniejszają pęcznienie tkanek, rozwadniają przez to krew (Wacław Sobierański) i wywołują obfite wydzielanie moczu. Ujemną ich stronę stanowi bardzo przykry smak nie dający się usunąć przez przyprawy (corrigentia), nadto w dużych dawkach wywołują one nieraz zaburzenia trawienia (nudności, wymioty, biegunki), sercowo- naczyniowe i ogólne. Continue reading “Sole potasu, wapnia i amonu”