Mocznik (Urea)

Mocznik jest fizjologicznym środkiem moczopędnym. Jego działanie polega na zwiększaniu współczynnika osmotycznego i osłabieniu własności chłonnych nabłonka cewek moczowych, jest zatem pozanerkowe i równocześnie nerkowe (Wacław Sobierasislci), Spostrzeżenia kliniczne dowodzą skuteczności mocznika: 1) w przewlekłej rozlanej nerczycy; mocznik nie tylko zwiększa ilość moczu, ale także obniża białkomocz; 2) w obrzękach przekrwiennych, powstających w niewydolności krążenia w toku stwardnienia nerek łagodnego; 3) w obrzękach początkowego okresu rozlanej nerczycy, powikłanej zapaleniem kłębków. Mocznik jest przeciwwskazany w ostrym rozlanym zapaleniu kłębków nerkowych, w zaostrzeniu przewlekłego rozlanego ich zapalenia i w przewlekłym zapaleniu kłębków w okresie znacznego zatrzymania wytworów przemiany materii azotowej. Mocznik (urea purissima) podaje się zwykle przez kilka dni z rzędu, mianowicie raz dziennie w dawce 20,0-30,0 w ochłodzonej lodem kawie lub w szklance wody z dodaniem paru łyżek stołowych soku malinowego. Działanie moczopędne rozpoczyna się zazwyczaj w kilka godzin po zażyciu mocznika, osiąga szczyt na 2-3 dzień i znika w 24-28 godzin po odstawieniu leku. Przez cały okres zażywania ilość mocznika w krwi jest zwiększona. U osób ze zdrowymi nerkami podniesiony poziom mocznika w krwi wraca do poziomu prawidłowego już w 14 godzin po odstawieniu leku, w chorobach nerek powrót jest powolniejszy. Mocznik można też stosować domięśniowo lub dożylnie po 10 -ml 4010 wodnego roztworu raz dziennie przez 3-4 dni. Jeszcze wybitniejsze działanie moczopędne uzyskuje si.ę po dożylnym wstrzyknięciu 10 ml 4010 mocznika z 1 ml związku moczopędnego rtęciowego, np. dehydrytu. [hasła pokrewne: , dzienny oddział psychiatryczny, centrum medycyny rodzinnej, endometrioza na jelitach
]