Macytentan i zachorowalność i śmiertelność w nadciśnieniu tętniczym płuc AD 3

Przeprowadzono ocenę kliniczną (6-minutowy dystans i klasę czynnościową WHO) oraz dane laboratoryjne uzyskane podczas badań przesiewowych lub randomizacji, w 3 i 6 miesiącu, a następnie co 6 miesięcy, aż do zakończenia leczenia. Aminotransferazę alaninową, aminotransferazę asparaginianową i poziomy hemoglobiny mierzono co miesiąc, do 28 dni po zakończeniu leczenia. Zdarzenia niepożądane odnotowano przez cały okres leczenia i do 28 dni po zakończeniu leczenia. Cewnikowanie prawego serca przeprowadzono w podgrupie pacjentów w 6. miesiącu (patrz Dodatek dodatkowy dostępny na stronie). Status życiowy wszystkich pacjentów został odnotowany na końcu badania (zadeklarowano, kiedy osiągnięto wcześniej określoną liczbę pierwotnych zdarzeń końcowych). Pacjenci byli monitorowani pod kątem wystąpienia pierwotnego punktu końcowego podczas podwójnie ślepej próby. Pacjenci, którzy doświadczyli niezakończonego zgonem pierwotnego punktu końcowego i przerywali leczenie z podwójnie ślepą próbą, byli uprawnieni do otrzymania macitentanu o otwartych oznaczeniach w dawce 10 mg, podobnie jak pacjenci, którzy otrzymywali podwójnie ślepą próbę po zakończeniu badania.
Mierniki rezultatu
Złożony pierwotny punkt końcowy był czasem od rozpoczęcia leczenia do pierwszego zdarzenia związanego z tętniczym nadciśnieniem płucnym (pogorszenie się tętniczego nadciśnienia płucnego, rozpoczęcie leczenia dożylnymi lub podskórnymi prostanoidami, przeszczepienie płuc lub septostomia przedsionkowa) lub śmierć z dowolnej przyczyny do końca leczenia. Pogorszenie się tętniczego nadciśnienia płucnego było definiowane przez występowanie wszystkich trzech następujących czynników: zmniejszenie 6-minutowej odległości spaceru o co najmniej 15% od wartości wyjściowej, potwierdzone drugim 6-minutowym testem marszu wykonanym w innym dniu w ciągu 2 tygodnie; pogorszenie objawów tętniczego nadciśnienia płucnego; oraz potrzeba dodatkowego leczenia tętniczego nadciśnienia płucnego. Pogorszenie objawów tętniczego nadciśnienia płucnego obejmowało przynajmniej jedną z następujących czynności: zmianę w stosunku do wartości wyjściowej do wyższej klasy czynnościowej WHO (lub brak zmian u pacjentów, u których klasa czynnościowa IV wg WHO występowała w punkcie wyjściowym) oraz pojawienie się lub nasilenie objawów prawej niewydolność serca, która nie reaguje na doustne leczenie moczopędne. Niezależny komitet ds. Zdarzeń klinicznych w sposób zaślepiony stwierdził wszystkie zdarzenia związane z tętniczym nadciśnieniem płucnym i wszystkimi zgonami zgłoszonymi do czasu zakończenia leczenia, w tym to, czy zgon nastąpił z powodu tętniczego nadciśnienia płucnego.
Zdefiniowane wtórnie końcowe punkty obejmowały zmianę od wartości wyjściowej do 6 miesiąca w 6-minutowym spacerze, odsetek pacjentów z poprawą w klasie czynnościowej WHO w 6. miesiącu, zgon z powodu tętniczego nadciśnienia płucnego lub hospitalizację z powodu tętniczego nadciśnienia płucnego do koniec leczenia i śmierć z dowolnej przyczyny do końca leczenia i do końca badania
[przypisy: Gabinet Stomatologiczny, program stomatologiczny, dentysta poznań ]