Leczenie wewnątrznaczyniowe w przypadku ostrego udaru niedokrwiennego AD 7

Początkową intensywność udaru mierzono za pomocą Skali Udaru (National Institutes of Health Stroke Scale) (NIHSS; zakres od 0 do 42, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższe upośledzenie neurologiczne; wyniki .6 wskazują na łagodne osłabienie, a wyniki .25 wskazują na bardzo poważne zaburzenia ). Wiek i wynik NIHSS były używane jako zmienne ciągłe. Zmieniono zmienne wybrane dla analiz wielu zmiennych i podgrup. Punkty odcięcia dla wieku, punktacji NIHSS i ciśnienia krwi określano za pomocą metody Youdena, po analizie charakterystyki działania odbiornika, tabulacji czułości, swoistości i dokładności dla każdego możliwego punktu odcięcia. Na czas leczenia pacjenci, którzy nie otrzymali przydzielonego leczenia, zostali wykluczeni, a dodatkowy pacjent w grupie leczonej endowaskularnie został wykluczony, ponieważ procedura została przerwana z powodu awarii sprzętu. W odniesieniu do przyczyny udaru i terytorium 2 pacjentów z objawami imitującymi udar zostało wykluczonych. W przypadku obszaru udaru mózgu trzeci pacjent został wykluczony, ponieważ udar był zarówno w krążeniu tylnym, jak i przednim. Analiza głównych odchyleń protokołu i wszystkich pozostałych analiz podgrup obejmowała 12 pacjentów w ośrodku, które zostały wycofane z badania. Przeprowadziliśmy analizy podgrup w celu oceny wpływu leczenia na wynik pierwotny w podkategoriach, z dostosowaniem do głównych zmiennych prognostycznych i biorąc pod uwagę, że dla każdego określonego czynnika prognostycznego rozkład innych czynników może się różnić między podkategoriami. Ogólnie rzecz biorąc, w skorygowanych efektach leczenia była niewielka różnica (ryc. 2).
Główne odchylenia protokołu i analizy wrażliwości
Jeden ośrodek został wycofany z badania po tym, jak zgłosił 12 pacjentów z powodu nieprzestrzegania zaleceń terapeutycznych, ponieważ 5 pacjentów z grupy dożylnej t-PA leczono dożylnie t-PA, a następnie leczono wewnątrznaczyniowo (3 pacjentów) lub bezpośrednio w przypadku terapii wewnątrznaczyniowej (2 pacjentów) i pacjentowi w grupie leczonej wewnątrznaczyniowo podawano dożylnie t-PA. Aby ustalić, czy dane z tego centrum mogły wpłynąć na wynik końcowy, przeprowadziliśmy analizę wrażliwości post hoc na wynik główny, wykluczając tych 12 pacjentów, z których wszyscy mieli słaby wynik (zmodyfikowany wynik Rankina, od 2 do 6) i stwierdzono że całkowity wynik nie został zmieniony (skorygowany iloraz szans, 0,71, 95% CI, 0,43 do 1,14, P = 0,16).
Było ośmiu innych pacjentów (pięciu przydzielonych do leczenia wewnątrznaczyniowego) z dużymi odchyleniami protokołu w sześciu ośrodkach. Przeprowadziliśmy analizę wrażliwości, która wykluczała tych pacjentów, a wyniki ponownie nie były jakościowo różne (skorygowany iloraz szans, 0,70, 95% CI, 0,43 do 1,14, P = 0,15).
Dyskusja
Ta próba, która pozwoliła wykryć przewagę 15 punktów procentowych przy leczeniu wewnątrznaczyniowym w celu uzyskania pierwotnego wyniku, nie wykazała wyższości terapii wewnątrznaczyniowej w porównaniu z podawaniem dożylnym t-PA
[przypisy: dermatolog bez skierowania, program dermatolog bez skierowaniaiczny, dermatolog bez skierowania olsztyn ]