Faldaprewir i Deleobuvir w zakażeniu HCV Genotyp 1 AD 6

Częstość utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej 12 tygodni po zakończeniu terapii była wyższa u pacjentów z zakażeniem HCV genotypem 1b niż u osób z zakażeniem HCV genotypem 1a po dostosowaniu do genotypu IL28B, we wszystkich grupach z wyjątkiem grupy TID40W (BID28W, p <0,001). ; TID16W i TID28W-NR, P = 0,001, TID28W, P = 0,03 i TID40W, P = 0,38). Wskaźniki odpowiedzi były również wyższe wśród pacjentów z genotypem IL28B CC niż u pacjentów z genotypami nie-CC w grupach BID28W i TID28W-NR (odpowiednio P = 0,05 i P = 0,02) po dostosowaniu do podtypu wirusa.
Genotyp 1b, genotyp IL28B CC, płeć żeńska, schematy leczenia zawierające rybawirynę i normalne wyjściowe poziomy .-glutamylotransferazy wiązały się z wyższym odsetkiem utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej 12 tygodni po zakończeniu terapii w analizie wieloczynnikowej (Tabela S2 w Dodatku Dodatek).
Pięćdziesięciu z 75 pacjentów, którzy mieli przełom wirusologiczny podczas badania, miało zakażenie genotypem 1a HCV. Nawrót nastąpił odpowiednio u 19%, 2%, 2%, 0% i 10% pacjentów w grupach TID16W, TID28W, TID40W, BID28W i TID28W-NR. Dziewięciu z 11 pacjentów z nawrotem zakażenia w grupie TID16W miało zakażenie genotypem 1a HCV (Tabela 2).
Łącznie 97% pacjentów z przełomem wirusologicznym (73 z 75 pacjentów) miało warianty, które pojawiły się z mutantami zarówno w NS3, jak i NS5B, podczas gdy warianty od pacjentów, którzy mieli nawrotową infekcję były najczęściej związane z pojedynczymi mutantami w NS3 lub NS5B (Tabela
Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Częstość występowania i ciężkość typowych zdarzeń niepożądanych i zdarzeń niepożądanych prowadzących do przerwania badań. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: nudności, biegunka, wymioty, żółtaczka, świąd, wysypka, reakcja nadwrażliwości na światło, suchość skóry, astenia i zmęczenie (Tabela 3). We wszystkich grupach 340 pacjentów (94%) miało zdarzenia niepożądane, a 34 (9%) miało ciężkie zdarzenia niepożądane (zdefiniowane jako zdarzenia, które były niezdolne do pracy lub prowadziły do niezdolności do pracy lub wykonywania zwykłych czynności). Między 56 a 73% wszystkich epizodów wymiotów w pięciu grupach terapeutycznych wystąpiło podczas pierwszego tygodnia leczenia. Podobny wzór zaobserwowano w przypadku innych niepożądanych zdarzeń żołądkowo-jelitowych. Wysypki były na ogół plamkowo-grudkowe i były typowe dla wysypek związanych z lekiem. Reakcje nadwrażliwości na światło były powszechnie zgłaszane jako przesadne oparzenia słoneczne. Poważne działania niepożądane (zdefiniowane jako zdarzenia prowadzące do śmierci, zagrażające życiu, skutkujące uporczywą lub znaczącą klinicznie niepełnosprawnością lub niezdolnością, wymaganą lub długotrwałą hospitalizacją lub zostały uznane przez badacza za poważne z jakiejkolwiek innej przyczyny, zgodnie z opisem w protokół) wystąpiło u 7% wszystkich pacjentów (27 z 362)
[przypisy: dzienny oddział psychiatryczny, bartoneloza, choroba verneuila ]